Mijn innerlijke zoektocht

0

In de naam van Allah (swt), de Barmhartige de Genadevolle.

 

Mijn verhaal wil ik graag openen met de volgende vers uit de heilige Koran, waar ik later op zal ingaan:

 

“Maar Hij laat hem die wil, dwalen en leidt hem die dit wenst” (Nahl:93)

 

Mijn naam is Fatima Gül. Ik ben 18 jaar, van oorsprong opgegroeid in een Turkse gezin en mijn zoektocht is begonnen op een leeftijd van 14/ 15 jaar. Kennis opdoen en nieuwe dingen uitzoeken vind ik erg leuk. Ik ben ook altijd wel nieuwsgierig geweest naar nieuwe ervaringen, nieuwe mensen leren kennen.

Zelf was ik Soenniet (Shafi mazhab), maar ging naar de moskeeën waar de Hanafi mazhab overheersend was, om lessen te volgen. Dit botste natuurlijk wel erg. Nooit werd er iets over de Ahlalbayt (AS) verteld, het onderwerp bleef altijd erg geheimzinnig. Dit maakte dat ik er steeds nieuwsgieriger naar werd.

 

Daar zat ik dan op een avond op de grond na mijn Maghreb gebed(Avond gebed) te hebben verricht. Diep in gedachten over van alles en nog wat. Ik voelde een leegte in mijn hart, het verlangt naar iets wat ik niet kan benoemen, niet kan uitleggen. Ik hoorde mijn moeder thuis praten met een kennis. Zij vertelde over een geur, een geur die onbeschrijfelijk was. Haar man was in Iran naar imam Reza(as) geweest. Na terugkomst van zijn reis pakte zij de koffer van haar man uit en rook toen een heerlijke geur. Ze vroeg aan haar man waar deze onvergetelijke geur vandaan kwam en hij vertelde dat het van de tombe van imam Reza(as) kwam.

Na een lang gesprek vertelde zij mij over het Sjiisme en over de Ahlalbayt (as). In al die jaren dat ik naar de verschillende soennitische  moskeeën ben geweest en Quran lessen heb gevolgd, heb ik nooit eerder iets over de Ahlalbayt (as) en de gebeurtenissen daaromtrent gehoord. Het trok me zo erg aan, zo nieuw en zo anders was het voor mij. De biografie van Ayatollah Khomeini(ra) trok mij in het bijzonder enorm aan, zijn denkwijze, zijn manier van handelen en zijn revolutie natuurlijk.

Ayatollah Khomeini(ra) is een man met passie, godsvrees en standvastigheid. Wat mij erg heeft geraakt in zijn biografie was dat hij een heel eenvoudig bestaan had. Geenszins dure spullen of begeertes in zijn huis te vinden. Het enige wat hij wilde was het uitbrengen van zijn boodschap, een Islamitische Republiek. Een republiek waarin alleen de regels van Allah (swt) van kracht waren. Tegenwoordig is er geen één leider te vinden die enkel de regels van Allah (swt) toepast. Ayatollah Khomeini had echter geen vrees. In korte tijd stond het volk aan zijn kant, zijn woorden raakte iedereen. Het was altijd een enorme doorzetter, geloofde en vertrouwde sterk in de eindeloze kracht van Allah(swt). Zelfs in de laatste dagen van zijn leven bleef hij zijn geloof voortzetten. Ondanks zijn ziekte bleef hij bidden met behulp van mensen die hem vast hielden tijdens zijn gebed. Fysiek was hij niet meer in orde maar zijn geest was nog enorm sterk en jong.

Zijn enorme wilskracht en liefde voor Allah (swt) en de Ahlalbayt (as) hebben mij ontzettend aangetrokken.

 

Ik praatte veel met vrienden en kennissen, ging op onderzoek uit, vroeg hier en daar informatie en las veel op het internet. Elke dag leerde ik wel iets nieuws.

In die tijd bezocht ik nog wel regelmatig de Hanafi leerschool. Zodoende vroeg ik eens een keer wie de Ahlalbayt (as) was. Als antwoord kreeg ik alleen maar te horen dat het de familie van onze Profeet (s) was, meer werd er helaas niet verteld. Een meer concretere vraag van mij was: Wie is Abu al Fadhl al Abbas(as) en wat is er gebeurd met Imam Hussain (as) de kleinzoon van onze profeet(s) in Karbala?’’.

Mijn lerares stond stil en keek mij met grote ogen aan. Ze was zo verbaasd dat ze niks anders kon doen dan mij aankijken. Haar enige reactie was waar ik dit vandaan had gehaald. Heel voorzichtig antwoordde ik dat ik dit heb gelezen waarop zij niet meer reageerde en gewoon door ging met de les.

Dit onthield mij echter niet van het stellen van verschillende dialogen.

– Wat is er in Ghadir Khum?

– Wat is er met imam Hussain(as) gebeurd in Karbala?

En telkens kreeg ik geen duidelijke informatie hier over en heel veel overleveringen werden aan ons krom verteld. Ook werden bepaalde overleveringen van de profeet vervaagd, waardoor we niet voldoende kennis konden maken met zijn Ahlalbayt(as).  De volgende overlevering is bijvoorbeeld anders geïnterpreteerd. Ik heb bijvoorbeeld altijd geleerd van de imams in onze moskeeën, dat de profeet twee waardevolle dingen achter liet. Namelijk de koran en zijn soennah, maar nooit werd er specifiek over gesproken wie die ware soennah van de profeet waren, tot dat ik op deze citaat uit een overlevering kwam die bevestigd werd door vele soennitische bronnen en opmerkelijk dat de meeste soennieten hier niet van op de hoogte zijn.

“Voorwaar, ik laat aan jullie twee waardevolle dingen (thaqalayn) achter: het Boek van Allah (swt) en mijn Ahlalbayt (as). Voorwaar deze twee zullen nooit van elkaar scheiden tot ze naar mij terugkomen bij de wand van de Vijver’’

Waarom kennen wij deze overlevering anders en mijn twijfel werd door zulke overleveringen steeds groter en groter in de soennitische shafi’i en hannafi stromingen die ik volgde onder de soenni mazhab in de islam.

De volgende stap die ik nam was:

 

“Uit wie bestaan de Ahlalbayt van onze profeet? “

 

Toen het vers “(O Muhammad) Zeg, ‘Ik vraag u geen loon voor (mijn prediking), behalve liefde voor mijn verwanten.'” (42:23) was geopenbaard, vroegen de Moslims aan de Profeet: “Wie zijn deze nabije families van u wiens liefde verplicht op ons is?” Hij beantwoordde, “‘Ali, Fatima, en hun twee zonen.”  

Soennitische bronnen:

– al Hakim al Naysaburi, al Mustadrak `ala al-Sahihayn, volume 2, pagina 444  

– al-Qastallani, Irshad al-Sari Sharh Sahih al-Bukhari, volume 7, pagina 331  

– al-Suyuti, al-Durr al-Manthur, volume 6, pagina 6-7  

– al-Alusi al-Baghdadi, volume 25, pagina 31-2  

 

Terwijl ik bezig was met mijn onderzoek, kwam ik de volgende overlevering tegen over de Ahlalbayt. Deze overlevering was zo uniek voor me, dat ik dit nooit eerder had gezien over een andere metgezel van de profeet. De profeet zei namelijk:

“Aanschouw! Mijn Ahlalbayt  als de Ark van Noah. Wie daar aan boord gaat is gered, en wie zich ervan afkeert is vergaan”  

 

Ook deze hadith was weer wederom te vinden in Soennitische bronnen:

– al Hakim al Naysaburi, al Mustadrak `ala al-Sahihayn, volume 3, p. 151 en volume 2, pagina 343. Hij verklaart dat het sahih is in navolging van de criteria van Muslim  

– al-Suyuti, al-Durr al-Manthur, volume 1, pagina’s 71-72  

– Ibn Hajar al-Makki, al-Sawa’iq al-Muhriqa, pagina 140 

 

Zo ging het elke weekend door. Ik werd steeds genegeerd en er werd vertelt dat het niet waar was en niet klopte. Er werd mij zelfs een keer gezegd dat ik liever niet zulke vragen moet stellen of zulke overleveringen beter niet hoef te lezen, anders zullen andere studenten daardoor in de war raken. Terwijl ik dit soort vragen wou stellen, kreeg ik talloze beschuldigingen te horen over de Sjiieten en de Shia Islam.

Een van die vooroordelen was bijvoorbeeld dat de Sjiieten in een hele andere Koran geloven.  Dit was iets wat ik voor het eerst hoorde, toen ik dit ook aan sjiieten vroeg, was het nieuw voor ze. Ik besloot  dit te gaan  uitzoeken en het bleek niet waar te zijn wat zij beweerden over de sjiieten, want  de groot Ayatollah Sayed Ali al Sistani (ha) , is de hoogste Sjiitische geleerde momenteel en zijn mening was hier heel anders over. En deze geleerde die in Najaf woont en  al tientallen jaren in Najaf op heel hoog niveau les geeft in Sjiisme, zegt dat de koran volgens de onderzoek die hij heeft verricht, compleet is.

 

Vraag : Is de Koran die nu tussen de handen van de moslims is dezelfde Koran , dus zitten er geen tekort of overschot in de inhoud ?

Antwoord : Het is dezelfde Koran.

Boek: Istiftaa

Auteur: De groot Ayatollah Sayed Ali al Sistani (ha)

Bladzijde: 395, 

Vraag nummer: 1550

 

 

Ook kreeg ik bijvoorbeeld te horen dat Sjiisme een innovatie is wat na de dood van onze profeet is ontstaan als een sekte. Toen ik me in de term “Shia ging verdiepen, kwam ik verzen en overleveringen tegen die over Shia gaan. Zelfs de heilige Koran sprak over de term Shia:

“En voorzeker, Abraham was een van de SHIA (volgeling) van hem (dat wil zeggen, Noah)” (Koran 37:83)

Het eerste wat in mij op kwam waren de volgende punten:

  1. Als de term shia een innovatie was, waarom bestond het al voor profeet Mohammad(s).
  2. Als het een negatieve term is voor misleiding, waarom gebruikt Allah(swt) het dan voor zijn recht geleide dienaren.

Hier op kreeg ik geen overtuigende antwoorden op en de beschuldigingen bleven van alle kanten komen.

Dit soort reacties en dit soort onderwerpen zorgden ervoor dat ik alleen maar nog meer interesse kreeg in de Shia leerschool en de Sjiieten in de Islam. Na een tijdje interactie te hebben gehad met mijn lerares, vroeg ze mij om een spreekbeurt te houden over het Sjiisme en de Sjiieten. Zo een verzoek had ik nooit verwacht, maar dit was natuurlijk mijn kans om misvattingen, vooroordelen of beschuldigingen omtrent dit onderwerp recht te zetten.

Wanneer ik eenmaal begonnen was met mijn spreekbeurt, werd ik constant onderbroken door mijn lerares welke mij steeds probeerde te weerleggen. Met moeite heb ik een deel van mijn verhaal kunnen vertellen. Het was best storend en irritant, maar ik bleef geduldig verder gaan met mijn uitleg. Het werd een vrij chaotische spreekbeurt doordat mijn lerares elke keer iets anders vroeg, zodoende liet ik het maar gaan en heb ik netjes mijn verhaal afgesloten zonder dat het af was. Ik realiseerde mij dat de tijd hiervoor nog niet helemaal rijp was, de soennieten om mij heen zitten zoveel met propaganda over de Shia Islam en de Sjiieten, dat ze niet eens rustig bij een onderwerp kunnen concentreren.

 

Op een weekend zaten we met zijn allen in een kring in de moskee. We besproken allerlei onderwerpen. Mijn lerares keek opeens mijn kant op en vroeg mij op een sarcastische wijze:

 ’’wat spreekt jou nou zoveel aan in het Sjiisme?’’

Ook zo een vraag had ik totaal niet verwacht. SubhanAllah, ik voelde een enorme brok in mijn en ik kon geen woord uit mijn mond krijgen. Voordat ik het wist stroomden er tranen uit mijn ogen rollend over mijn wangen. Ik begreep toen dat dit allemaal in handen van Allah (swt) lag. Door mijn tranen werd de blik van mijn lerares zachter. Ze keek mij aan en zei:

 ’’kom naast mij zitten, jij voelt een ware liefde in je hart en dat zie ik, maar je maakt de verkeerde keuzes’’.

 

Ik kon geen woord uitbrengen. Ik realiseerde mij toen dat ik echt een band had met de Ahlalbayt (as).

De vraag is nu waarom de Sjiietische leer mij meer heeft aangetrokken dan de Soennitische leer. Dit is erg moeilijk om in woorden uit te drukken, maar ik zal mijn best doen.

Allereerst heeft het te maken met het feit dat ik duidelijke antwoorden met krachtige bronnen krijg op het moment dat ik iets vraag bij de sjiieten. Ook omdat er nooit wat wordt verteld over belangrijke personages in de islam, namelijk de Ahlalbayt (as) en andere gebeurtenissen daaromtrent. Wanneer je binnen Soennitische kringen hierover iets vraagt wordt er vrij geheimzinnig over gedaan en krijgt men nooit duidelijke antwoorden, dit wekt natuurlijk alleen maar meer interesse op bij nieuwsgierige mensen zoals mij. Daarnaast is mij ook opgevallen dat er binnen Soennitische kringen bijna nooit vanuit een ander perspectief gekeken wordt naar ideeën, gebeurtenissen etc. Er wordt alleen maar vast gehouden aan bestaande gebruiken waardoor er ook bijna altijd dezelfde informatie wordt uitgewisseld. Mijn inziens wordt men daar niet veel wijzer van.

Toevallig was het de maand Muharram. We werden uitgenodigd naar  een sjiietische  moskee voor de martelaarschap van Imam Hussain (as). Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten van zo een bijeenkomst. Na het verhaal over Imam Hussain (as) en zijn martelaarschap, was het tijd voor de rouwzang. Toen ik voor het eerst de rouwzang hoorde kreeg ik een gevoel in mijn hart, een gevoel dat mijn leegte opvulde welke ik altijd met mijzelf meedroeg. Een gevoel die ik niet kan beschrijven, tranen liepen over mijn wangen. Die dag besefte ik dat door mij voor mij bestemd was. Een moeilijk periode van beproevingen op zowel mijn verstand als mijn gevoelens had zijn intrede gedaan.

 

Op de avond van Laylat al Qadr (Waardevolle nacht tijdens Ramadhan) wilde ik op de Sjietische manier proberen te bidden. Ik had mij voorbereid op het gebed. Totaal aanwezig met mijn hart en geest maakte ik mijn gebed af. Het voelde heel anders dan normaal, na afloop had ik een opgelucht gevoel alsof ik hoog in de hemel was. Na die avond besloot ik om voortaan op de  manier van de Sjiieten te bidden. Makkelijk gezegd dan gedaan natuurlijk, want mijn omgeving was nog niet Shia geworden.

Zo kwam ook het moment om in aanwezigheid van familieleden mijn gebed te verrichten. Toen ik mij wilde klaarmaken voor het gebed moest ik me eerst reinigen. Ik verrichte de kleine wassing, oftewel wudhu. Tijdens mijn gebed voelde ik dat er iemand achter mij stond die mij aan het bekijken was. De eerste reactie was: ’’wat ben jij nou weer aan het doen?’’. Ik vertelde op een rustige manier dat ik aan het bidden was en voegde eraan toe dat dit de juiste manier is en dat onze Profeet en zijn Ahlalhbayt (as) ook zo het gebed hebben verricht. Helaas waren zij het niet met mij eens. Sindsdien werd er tijdens mijn gebed raar naar mij gekeken en soms werd ik zelfs ook belachelijk gemaakt voor iets waar voor ik koos. Ook mijn kleine wassing was vreemd in hun ogen. Reacties als ’’wat voor soort wudhu is dit nou weer?’’ heb ik vaker moeten horen. Elke keer legde ik uit waarom ik het op deze manier deed, er werd echter niet geluisterd. Soms werd ik uitgelachen of zeiden ze dat ik niet moest afwijken van het juiste pad. Het voelde soms erg pijnlijk om zulke reacties te moeten aanhoren van je dierbaren. Ik was dan continu in strijd met mijn dilemma.

 

Mijn moeder, broertje en ik hielden ons bezig met het Sjiesme. Mijn vader vond dit geen juiste keuze. Natuurlijk waren er ook vaak meningsverschillen, maar iedereen is vrij in wat hij of zij wilt volgen en/of accepteren. Thuis waren er natuurlijk ook veranderingen in het ritme van hedendaagse leven. Bijvoorbeeld het steentje waarmee we bidden(stuk gedroogde klei uit aarde), of de verschillende smeekbede boekjes etc… bleven apart voor de soennieten bij ons.

Langzaam begon mijn familie zich erbij neer te leggen ondanks dat ze het er niet mee eens waren. Je zou zeggen, ik zou liever geen contact met ze willen hebben omdat ze mij toch niet accepteren en respecteren. Juist moet je ze meer betrekken , de juiste voorbeeld laten zien aan je familie. zodoende kunnen ze misschien op een dag in zien dat je toch gelijk had.

De tijden wanneer ik steun en toeverlaat het meest nodig had kreeg ik niet vanuit mijn familie, wat het alleen maar moeilijker maakte voor mij. Maar ik had Allah (swt) Hij is genoeg voor mij,  Hij gaf mij kracht en geduld (Sabr). Ik bleef altijd bidden tot Allah (swt) om mij tot het juiste pad te begeleiden. Door zoveel moeilijke keuzes in mijn leven en natuurlijk mijn innerlijke begeerte dacht ik zelfs soms: ’’stel dat ik echt verkeerde keuzes aan het maken ben en dat ze wel gelijk hebben met dat ik verdwaald ben?’’ dwaalde er door mijn gedachten. Natuurlijk bleef ik altijd naar mijn hart luisteren welke mij het juiste pad liet zien keer op keer.

Deze zware tijden bleven ongeveer 1 tot 1.5 jaar lang duren. Ik was nog steeds aan het onderzoeken en lezen. Ik besloot toen om voortaan de Sjietische moskeeën te bezoeken, dat waren de rust plekken waar ik ten minste niet werd belachelijk gemaakt.  Inmiddels was ik al bijna 7 maanden actief aanwezig in de  sjiitische moskee waar ik het vaakst was, in o.a. lezingen en Koran lessen. Toevallig was er een reis gepland naar Iran naar Imam Reza(as) en Sayeda Masuma(sa). Diep van binnen wilde ik ook heel graag mee, maar dat was onmogelijk voor mij. Onmogelijk, omdat mijn vader niet eens was met mijn toenadering tot het Sjiesme.

 

Ik waagde het toch om het onderwerp te openen, na alle moeite en inspanning Subhan Allah vond mij vader het toch wel goed. Ik begon met de voorbereidingen voor mijn reis. Ik heb tot nu toe altijd een ID-kaart gehad en moest voor deze reis een paspoort aanvraag indienen omdat ik ook een visum nodig had. Het was allemaal kort dag, de reis was over 4 dagen. Diezelfde avond gingen we naar de gemeente om mijn paspoort verzoek in te dienen. Er diende een formulier ingevuld te worden door zowel mijn moeder als mijn vader. Omdat mijn vader er niet bij was konden we het formulier niet invullen en was ik dus te laat met mijn aanvraag. Teleurgesteld gingen we naar huis. Ik voelde mij de volgende dag niet goed en was ook niet naar school gegaan, maar al het hoop bleef bij Allah(swt) en ik bleef door bidden om toch nog naar Mashad en Qom te kunnen gaan. Mijn moeder kwam die zelfde ochtend naar mijn kamer en zei ”ga voor de laatste keer nog naar gemeente, waag je kans”. Zo gezegd zo gedaan, samen met mijn moeder ben ik naar de gemeente gegaan met het inmiddels door mijn vader ingevulde formulier. Ik deed een spoed aanvraag voor een paspoort. De balie medewerkster vertelde mij dat TNT Post een staking hield en mijn paspoort misschien niet in een dag geleverd kon worden. Alsnog deed ik de vraag. Met deze tweede tegenvaller, was ik er bijna zeker van dat mijn reis niet door zou gaan. Met een gebroken hart, bleef ik door bidden en door bidden…

De volgende ochtend ging ik naar school met de hoop dat ik wel een bericht zou ontvangen over mijn paspoort. Die zelfde ochtend kreeg ik een bericht dat mijn paspoort klaarstond! Ik kon het niet geloven. Mijn vader kwam mij ophalen en we gingen samen mijn paspoort ophalen. Ik was een stap dichter bij mijn doel.

Een derde tegenvaller stond op mij te wachten, ik kreeg namelijk te horen dat er geen plaats meer was voor de stedentrip in Iran. Vervolgens kreeg ik in de middag een telefoontje waarin ze mij vertelden dat er alsnog een plek vrij is en ik gewoon mee kon. Allah (swt) hoorde en zag mijn moeite dat ik deed om mee te gaan om imam Reza (as), de achtste nakomeling van profeet Mohammad(s), te bezoeken in Mashhad. Het was een geweldige spirituele reis, een reis om nooit te vergeten.

Als ik hier nu al over vertel krijg ik een brok in mijn keel. De reis was een doorslag. Maar vooral de korte periode vóór mijn reis heeft enorme indruk op mij gemaakt. Na mijn reis was ik van binnen veel warmer geworden, mijn hart bonkte als ik iets over de Ahlalbayt hoorde.

 

Ik had op een avond besloten op Istikhare te verrichten vanuit de Quran om te kijken of ik wel de juiste keus aan het maken was. Natuurlijk wist ik niet dat je voor zo een vraag, Istikhare kon doen. Ik hoorde het pas later dat het daar niet voor bestemd was.

Ik las de smeekbede en opende de Quran. De volgende vers en ayat kwam te voorschijn.

‘Dit zijn de tekens van het duidelijke boek” (26:2)

Het kon niet duidelijker, ik was overtuigd, maar ik wilde het nog een keer proberen. Geloof het of niet, maar ook bij de tweede keer opende ik dezelfde vers uit de heilige Koran.

Na een paar weken had ik een droom waarbij Ayatollah Khomeini ook in mijn droom aanwezig was. Dit waren de doorslag momenten voor mij om me te bekeren.

Ik las deze vers uit de Koran toevallig ergens, ik hoorde de vers in mijn oren klinken;

 

Maar Hij laat hem die wil, dwalen en leidt hem die dit wenst” (Nahl:93)

 

Na deze vers heb ik besloten om me definitief te bekeren tot het Sjiesme en mij te richten tot de Maktab van de Ahlalbayt (as), want dat is voor mij de ware islam die het dichtst bij de profeet en zijn schepper Allah(swt) komt.

Mijn moeder en broertje hebben zich ook gericht tot de Leerschool van de Ahlalbayt (as). Samen hebben wij de stap genomen om ons te verdiepen hierin. Ondanks alle ups en downs in ons zoektocht zijn we blij met onze keuzes die we gemaakt hebben.

 

Gelukkig  ben ik op onderzoek uit geweest om de vooroordelen uit te vissen, en daardoor de waarheid boven water heb kunnen halen. Onderschat de kracht van smeekbedes niet, zonder deze smeekbedes was ik niet zo ver gekomen. Ik vind dat iedereen vrij is om keuzes te maken in het leven, je bent daar geheel vrij in, zolang Allah (swt) geen andere plannen met je heeft! Hierbij sluit ik mijn verhaal af met een uitspraak van imam Ali(as):

 

“Wiens zuivere intentie, de waarheid is, zal de waarheid ook bereiken”

 

Ondanks zoveel misvattingen, vooroordelen, beschuldigingen en propaganda over de Sjiieten en de Shia Islam, ben ik bekeerd tot de islam die een andere kleur in mijn leven schonk.

 

Geschreven door: Fatima Gül Güngör

10581305_809644399060041_2111498745_n

 

Share.

About Author

Ahlalbayt4iedereen

Comments are closed.